بایگانی دسته ی دسته بندی نشده

ادویه کاری و غذاهای لذیذ

در سال 2019 رستوران زنجیره‌ای خانه کاری “کوکو” در ژاپن اعلام کرد که قرار است در سال 2020 برنج‌ کاری (ادویه کاری )معروف خود را به هند ببرد.

شاید خوردن غذای شیرین و خوشمزه رستوران کوکو در سرزمین کاری کمی عجیب به نظر برسد.

اما این حرکت گویای تنوع و پیچیدگی این ادویه است، کلمه‌ای که مدت‌هاست به‌اشتباه از آن برداشت‌شده است.

کاری یک ادویه واحد نیست و ربطی به درخت ‌کاری به این نام ندارد (برگ‌های این درخت در بسیاری از غذاهای هندی استفاده می‌شود).

این کلمه جامع شامل گوشت، ماهی و سبزیجات طعم دار شده است، حال چه به‌صورت تازه در قالب پودر یا خمیر ادویه‌ای تهیه‌شده باشد

یا ترکیبی آماده. کلمه کاری(curry) به‌اشتباه از کلمه جنوب هندی kari مشتق شده که به غذای ادویه‌دار گوشت و سبزیجات سرخ‌شده اطلاق می‌شود.

در قرن هفدهم برداشت پرتغالی‌هایی که شهر گوا در غرب هند را در سیطره خود داشتند از این کلمه به معنای تاس کباب ادویه‌دار همراه با برنج و کاری بود

که درنهایت در زبان پرتغالی به کاریل و سپس caree تغییر یافت و در زبان انگلیسی به‌صورت curry  نوشته شد.

کاری که قدمت آن به 2500 سال پیش از میلاد مسیح در پاکستان می‌رسد،

همیشه در غذاهای کشورهای مختلف به‌واسطه استعمار و مهاجرت ، تجارت و کارآفرینی واردشده است.

امروزه کاری را می‌توان همه‌جا دید، از ماسالای جوجه در بریتانیا گرفته تا کاری آتشین سبز در تایلند، کشمش کاری در ژاپن و بزغاله کاری در جامائیکا.

اگر شما نیز عاشق کاری هستید، می‌توانید با سفر به این 12 کشور کاری‌های مختلف را امتحان کنید.

هند و ادویه کاری

 کاری جوجه کره‌ای با برنج باسماتی و لیمو

آشپزی هندی بسیار متنوع و پیچیده است، زیرا هر منطقه برای خود دستور پخت ها و سنت‌های متنوعی دارد

که در میان مردم به یک‌شکل انجام نمی‌شود.

خلاصه کردن کاری‌های مختلف هندیان در چند خط ممکن نیست.

اما اگر قرار باشد که فقط یک غذا را در منوی همه رستوران‌های کشور ببینید، آن مرغ ماخالی است، که در دنیا آن را بانام جوجه کره‌ای می‌شناسند.

این غذای محبوب که توسط رستوران‌دار و سرآشپز بزرگ کوندان لای گوجرال در دهلی‌نو و در سال 1948 ابداع‌شده،

با مرینت کردن تکه‌های جوجه در ماست و پختن آن در تنور آغاز می‌شود.

سپس آن را در یک سس خامه‌ای همراه با گوجه، پیاز و ادویه‌ ها می‌خوابانند.

ویندالو نیز یک غذای مشهور و محلی در گوا است که حتماً باید آن را امتحان کنید.

این غذا که نام آن از یک کلمه پرتغالی به معنای گوشت خوابانده شده در سیر و سرکه شراب گرفته‌شده، غذایی تند و پر ادویه است

که معمولاً با گوشت خوک، سرکه، گوجه، پیاز، فلفل قرمز، سیر و ادویه‌های ترکیبی درست می‌شود.

غذاهای خوشمزه دیگری که با ادویه کاری درست می‌شوند عبارت‌اند از:

فراگرانت، کرمای خامه‌ای (یک غذای درباری مغولی که با سس ماست، زردچوبه و خمیر آجیل درست می‌شود)،

روگان جوش (بره یا گوشت گوسفند را به‌آرامی باکاری معطر می‌پزند)،

عدس دیهانساک شور و شیرین به همراه کاری، ماسالای چانای نخودی (ماسالا به معنای ترکیبی از ادویه‌های پایه است)،

ساگ ادویه‌ای به همراه سس خردل سبز از شمال هند، ماهی ماچر جیهول از غرب بنگال و ماسالای راجامای گرم از ایالت پنجاب.

ژاپن و ادویه کاری

 کاری غلیظ و جاافتاده ژاپنی‌ها معمولاً همراه با تکه‌های گوشت، پیاز و هویج در کنار برنج سرو می‌شود

معمولاً کاری ژاپنی به‌صورت جاافتاده و غلیظ در سراسر کشور استفاده می‌شود و نوعی غذای ملی محسوب می‌گردد.

طبق تحقیقی که انجام شد، برنج‌کاری ژاپنی  در لیست سه غذای محبوب خانگی قرار داشت،

درحالی‌که کودکان مدرسه‌ای در ژاپن این غذا را به‌عنوان بهترین غذایی انتخاب کردند که در میان وعده‌هایشان در مدرسه می‌خوردند.

این غذای راحت ژاپنی متعلق به همه دسته‌ها و اقشار جامعه است.

کاری پیشینه بلندبالایی در ژاپن دارد، گرچه توسط افسران انگلیسی و تجار در دهه 1800 وارد کشور شد.

در اوایل دوره سلطنت میجی، بنادر ژاپن برای اولین بار بروی بیگانگان باز شد.

ارتش ژاپن به دنبال راهی برای تشویق سربازان بخوردن گوشت بود

تا بتواند استقامت آن‌ها را افزایش دهد، و کاری و برنج راهی ایده آل برای ترکیب سبزیجات، برنج و گوشت در یک غذا بود.

ژاپنی‌ها اغلب این سس غلیظ و جاافتاده را در کنار گوشت، پیاز و هویج و برنج میل می‌کنند.

برخی از ترکیبات کاری مانند کاری ورمونت مشهور، همراه با عسل و سیب رنده شده برای شیرین کردن آن استفاده می‌شوند.

کاتسو کاره غذای ژاپنی دیگری است که در آن از کاری استفاده‌شده است.

این غذای تند شامل تکه‌های گوشت خوک ترد به همراه برنج قهوه‌ای است.

حوزه کارائیب و ادویه کاری

 گوشت بز جامائیکایی همراه با برنج سنتی و لوبیا

در کشورهای حوزه کارائیب، کاری در کشورهایی که تحت استعمار انگلستان بوده‌اند، مانند جامائیکا، سنت کیتس و نویس، گوانا و ترینیدادوتوباگو بسیار رواج دارد.

استفاده از این ادویه از دهه 1800 پس از کنار رفتن برده‌داری توسط بریتانیا در سال 1833 رواج یافت.

پس‌ازآن 800هزار برده آفریقایی در سراسر جهان آزاد شدند.

از انجایی که برده‌های آزادشده دیگر تمایلی به کار کردن در زمین‌های نیشکر نداشتند، انگلیس از هند، پاکستان، نپال، مالدیو، بوتان و سری‌لانکا کارگرانی را برای کار کردن در مزارع فراخواند.

در سال‌های 1834-1917 حدود 1.5 میلیون هندی به مستعمره‌های انگلیس مهاجرت کردند که از این جمعیت 114هزار نفر به ترینیداد و 36000نفر به جامائیکا رفتند.

این مهاجرت‌ها منجر به ایجاد تکنیک‌ها و دستور پخت های جدید طی دو قرن گذشته شده است. غذاهای حاوی کاری اغلب شامل خرچنگ، میگو، اردک، نخود، سیب زمینی و خرچنگ دریایی برای جشن‌ها و سس‌های سرشار از زیره می‌شود.

تایلندی‌ها از ادویه‌های مختلفی در آشپزی استفاده می‌کنند، مانند زیره، گشنیز، شنبلیله و زردچوبه. در جامائیکا نیز ترکیبی از دستور پخت های انگلیسی و هندی در طبخ گوشت بز همراه باکاری دیده می‌شود.

این غذا به لطف موادی مانند شیر نارگیل، سیر، پیاز، ادویه‌های مختلف، آویشن، فلفل‌های چیلی اسکات بونت، گوجه و مقدار زیادی زردچوبه بسیار خوش‌بو و لطیف است.

تایلند

غذاهای کاری تایلند اغلب شامل شیر نارگیل هستند

در قرن چهارم میلادی به تاجران هندی و مبلغان بودائی آموزش نحوه کاشت و انتشار گیاهانی مانند تمبر هندی و سیر و موسیر و ادویه‌ها، زنجبیل و لیمو در جنوب آسیا داده شد.

بعدها در قرن شانزدهم پرتغالی‌ها فلفل چیلی را به تایلندی‌ها معرفی کردند که حالا پای ثابت آشپزی آن‌ها شده است.

به‌مرورزمان این مواد وارد آشپزی تایلندی شده و باعث محبوبیت غذاهای پر ادویه این کشور شد.

غذاهای کاری تایلند که اغلب شامل شیر نارگیل است، در نقاط مختلف کشور متفاوت است.

بیشتر در مناطق شمالی غذاها خشک و در مناطق مرکزی و جنوب تایلند غذاها مرطوب است و از شیر نارگیل بیشتر استفاده می‌شود.

کاری‌های تایلندی در رنگ‌های زرد، قرمز، سبز بامزه‌های شیرین، ترش، نمکی و تند دیده می‌شود.

البته تایلند بیش از سه نوع کاری دارد، این کاری‌ها تنها پایه ادویه‌های آن‌هاست. مثلاً غذاهایی مانند

خوا کلینگ که گوشت دودی همراه باکاری است، غذایی بسیار مقوی همراه با بادام‌زمینی است که در مناطقی نزدیک به مالزی بسیار طرفدار دارد.

کاری پانانگ که کمی شیرین بوده و تندی کمتری دارد نیز نوع دیگری از کاری‌های مورداستفاده در این کشور است.

سری‌لانکا

 پاریپو یا کاری دیهال جزء اصلی هر غذایی در رستوران‌ها و خانه‌های سری‌لانکاست

سری‌لانکا که رابط میان جاده تجارت ادویه و مستعمره قبلی انگلیس است، ارتباط بسیار زیادی با ادویه کاری دارد.

در قرن نوزدهم مزارع چای، دارچین، شکر و کائوچو انگلیسی‌ها در جزیره باعث شد که کارگران زیادی از هند برای کار کردن به این مناطق بیایند.

به لطف ورود این افراد به اروپا ادویه کاری در رنگ‌های مختلف وارد کشور شد.

باوجود تنوع بالا، در غذاهای کاری اغلب از موادی نظیر شیر نارگیل، تمبر هندی، ماهی مالدیوی، چیلی سبز، دانه خردل، گشنیز و زیره استفاده می‌شود.

در میان این تنوع ، غذاهایی مانند پاریپو، پولوس، کوکول قرمز، مرغ سفید کاری و آمبول تیال به چشم می‌خورند.

غذای معروف سری‌لانکا یعنی برنج و کاری شامل، برنج، حداقل یک نوع کاری و 12 نوع چاشنی مختلف می‌باشد.

پاکستان وادویه کاری

 تارکا دال، یکی از چندین غذای خوشمزه کاری در پاکستان است

پاکستان در سال 1947 پس از پایان یافتن استعمار انگلستان و تقسیم‌بندی هند، در آشپزی به‌شدت تحت تأثیر مغول‌ها بود.

بیشتر کشورهای اسلامی تمایل دارند که غذاهای خود را با گوشت گوساله، مرغ و ماهی و با مقدار زیادی ادویه مانند گشنیز، زردچوبه و برگ‌بو و فلفل سیاه درست کنند.

کاری محبوبیتی همه‌گیر دارد و در غذاهای مختلفی مانند

حلیم(استفاده از گندم، جو، گوشت، عدس و ادویه)، کاراهی (استفاده از سیر، ادویه، زنجبیل، گوجه و پیاز و جوجه یا گوشت گوسفند)، ساج (پوره ادویه‌دار اسفناج و خردل سبز)، کاری نخود و دال چاوال استفاده می‌شود.

لیست در اینجا پایان نمی‌یابد: آلو خورشت (گوشت و سیب‌زمینی‌کاری)، هرتی، قورمه گوشت، دال لوبیا و پایای بز را فراموش نکنید.

مالدیو و ادویه کاری

 ماس ریها غذایی محبوب در مالدیو است که باکاری ماهی تهیه می‌شود

جزیره کوچک مالدیو دارای آشپزی غنی و برجسته ایست و از کاری در موارد مختلفی استفاده می‌کند.

غذای مالدیو که دارای مواد مشخصی مانند ماهی، شیر نارگیل و نشاسته‌های مختلف است، بسیار تحت تأثیر تجارت هندی‌ها، آفریقایی‌ها و خاورمیانه است.

وقتی نوبت به کاری می‌رسد، می‌توان انتظار غذایی تند و پر ادویه داشت که اکثراً در آن‌ها از محصولات دریایی و میوه‌های استوایی استفاده می‌شود.

کاری ماهی که اغلب با برنج یا نان سرو می‌شود، یکی از رایج‌ترین نوع استفاده از کاری است.

این غذای خانگی معمولاً با شیر نارگیل، چیلی های تازه، دارچین و ترکیبی از ادویه‌های مختلف درست می‌شود.

در مالدیو انواع مختلفی از کاری‌های گیاهی، کاری با بادمجان و کدو، سیب‌زمینی و گل‌کلم و موز سبز را مشاهده خواهید کرد.

آفریقای جنوبی و ادویه کاری

 بانی چو غذایی با ریشه هندی است که توسط آفریقایی‌ها سرو می‌شود.

رد پای کاری در آفریقای جنوبی به دوره استعمار بازمی‌گردد.

در سده 1600 میلادی برده‌های زیادی از اندونزی، ماداگاسکار و هند وارد افریقا شدند و اجتماع کیپ مالای را تشکیل دادند.

آشپزی این اجتماع شامل انواع مختلفی از ادویه‌های کاری شیرین است که در غذاهایی مانند مرغ کاری با سس گوجه و گوشت گوسفند باکاری استفاده می‌شود.

بعداً انگلیسی‌ها صدها هزار نفر از مردمان جنوب هند را برای کار بروی مزارعشان با خود به انگلیس بردند.

این گروه در غذاهای خود از کاری دوربان که یک کاری قرمزرنگ و روغنی است در غذاهایی مانند مرغ و ماهی و خرچنگ استفاده می‌کردند.

چند دهه بعد عده ای از تاجران از هند به سمت آفریقای جنوبی رهسپار شدند و رستوران‌های زیادی در آنجا دایر کردند.

غذای قالبی که این گروه با خود به آفریقا بردند شامل “بانی چو” می‌شد که نانی دایره‌ای شکل است که باکاری و خیار شور هندی پر می‌شود.

در رستوران‌های هندی افراد سیاه‌پوست به خاطر تبعیض نژادی حق ورود نداشتند اما از در پشتی می‌توانستند غذا دریافت کنند.

مالزی و ادویه کاری

 مرغ کاری کاپیتان از آب تمبر هندی، مغزهای مختلف، ریشه زردچوبه تازه و ادویه کاری وخمیر میگو تهیه می‌شود.

آشپزی مالزیایی به خاطر قرارگیری این کشور در مسیر بندر تجاری کالاکا که میان شرق و غرب قرار دارد، تحت تأثیر تغییرات فرهنگی بسیاری قرارگرفته است.

از قرن هفدهم بریتانیا در بسیاری از بخش‌های مالزی و سنگاپور امروزی حضور داشت.

بریتانیا مانند سایر بنادر تجاری خود کارگرانی  از هند را برای کار کردن در مزارع پالم احضار کرد.

با مهاجرت هندی‌ها کاری نیز با آن‌ها به مالزی آورده شد. کاری مرغ، کاری عدس و بسیاری از غذاهای دیگر این کشور باوجود تنوعی که دارند بسیار لذیذند.

آشپزی نیونیا که توسط چینی‌ها ابداع‌شده، نقش مهمی در آشپزی مالزی ایفا می‌کند.

یکی از شناخته‌شده‌ترین کاری‌های نیونیا کاری آیام است که ترکیبی از تکنیک‌های مواد اولیه چینی و مالزیایی است، مانند خمیر میگو، شیر نارگیل، دارچین، سس ماهی، لیموی کفیر، زردچوبه، زنجبیل و بسیاری دیگر.

در جوجه یا مرغ کاپیتان تکه‌های جوجه را در خمیر کاری خوابانده و سپس در شیر نارگیل می‌جوشانند.

غذای دیگری که در سراسر مالزی بسیار محبوب است و اغلب در میهمانی‌ها و جشن‌ها سرو می‌شود رندانگ می‌باشد.

این غذای کاری که در سراسر جهان شناخته‌شده است از گوشت بره یا مرغ در سس شیر نارگیل، لیمو، زنجبیل و دارچین تهیه می‌شود.

اندونزی و ادویه کاری

اندونزی نیز مانند مالزی به لطف قرن‌ها استعمار و تجارت، تحت تأثیر آشپزی هندی، چینی و خاورمیانه است.

کاری را می‌توان در تمامی 17000جزیره این کشور در کنار سبزیجات و گوشت مشاهده کرد.

بسته به منطقه‌ای که به آن سفرکرده‌اید، به دنبال غذاهایی مانند گوالی کامبینگ، کاری آیام و رندانگ باشید.

ناسی پادانگ نیز غذایی بوفه ایست که می‌توانید به انتخاب خودتان کاری‌ها و ادویه‌های مختلفی را به آن اضافه کنید، مانند گولای اوتاک، گولای کپالا و گولای کوباداک.

کره جنوبی و ادویه کاری

 کاری تئوکبوکی با برنج و کیک ماهی، سبزیجات و تخم‌مرغ درست می‌شود.

در کره جنوبی پس از جنگ جهانی دوم کاری وارد کشور شد. قبل و حین جنگ ژاپن کره را کنترل می‌کرد و حدود 2.4 میلیون کره‌ای در ژاپن زندگی می‌کردند.

گروه بازرگانی بانی فرآورده های وزرا

خواص شگفت انگیز دانه چیا

دانه های چیا خیلی وقت پیش از زمانی که معروف شوند وجود داشتند.

برخی معتقدند این دانه در برنامه غذایی آزتک ها و مایا های باستان نیز بوده، ظاهرا آنها قبل از اینکه به نبرد بروند از این دانه ها استفاده میکردند.

اما این دانه های قدرتمند امروز که شما نیازی برای آماده شدن برای نبرد ندارید چه استفاده ای دارند؟

ما برای شما شش دلیل داریم

علاوه بر درخشش پوست و کاهش وزن – که چرا باید دانه ی چیا استفاده کنید.

دانه چیا به کاهش وزن کمک می کند در یک وعده چیا ۱۱ گرم پروتئین و ۴٫۴ گرم فیبر وجود دارد که میتواند برای مدتی طولانی سیر نگهتان دارد و به کاهش وزنتان کمک کند.

بعلاوه این دانه ها ده برابر وزن خود میتوانند آب در خود ذخیره کنند که آنها را تبدیل به یک ماده ی خوب برای استفاده در اسموتی و دیگر غذاها میکند.

اما باید مواظب باشید بیش از حد استفاده نکنید، استفاده بیشتر از میزان توصیه شده باعث میشود فیبر موجود در این دانه ها معده را ناراحت کند.

  دانه چیا برطرف کننده قوی استرس

دانه های چیا سرشار از مواد مغذی هستند و به نوعی قهرمان گمنام هستند.

منیزم، که به کاهش کورتیزول ( هورمون استرس ) کمک میکند.

باز هم برای استفاده از این ماده ی معدنی دلیل میخواهید؟

پایین بودن سطح منیزیم بدن باعث سردرد و خستگی میشود.

دانه های چیا همچنین حاوی ترپیتوفان و آمینو اسید هستند

که میتوانند به بدنتان کمک کنند سروتونین تولید کند.

سروتونین به بدن کمک میکند با اضطراب مبارزه کند و الگویی منظم تر داشته باشد.

  دانه چیا پوست را درخشان می کند

این دانه های کوچک حاوی اسید چرب امگا ۳ نیز هستند

یک وعده از این دانه ها بیش از یک وعده قزل آلا حاوی این چربی مفید است.

علاوه بر اینکه به سلامت قلب کمک میکند، این چربی های ضروری پوست، مو و ناخن ها را نیز قوی میکند.

اسید چرب امگا ۳ باعث کاهش التهاب و خشکی و افزایش جریان خون نیز میشود.

دانه چیا بیشتر از شیر کلسیم دارد

تنها یک وعده دانه ی چیا میتواند ۲۰ درصد از نیاز روزانه بدن به کلسیم را برآورده کند ( بر اساس وزن، بیش از شیر کلسیم دارد ).

این ویژگی دانه های چیا را تبدیل به یک انتخاب عالی برای افرادی که نمیتوانند لبنیات را تحمل کنند کرده است.

دریافت کافی کلسیم یعنی استخوان و دندان های قوی تر، همچنین کلسیم به تقویت حجم سلول و رطوبت سطح پوست نیز کمک میکند.

دانه چیا به مبارزه با رادیکال های آزاد کمک می کند

زغال اخته برای داشتن میزان بالای آنتی اکسیدان همیشه مورد ستایش بوده است اما حالا میخواهیم دانه ی چیا را به شما معرفی کنیم.

میزان آنتی اکسیدان موجود در یک وعده از دانه ی چیا سه برابر قوی تر از آنچه در زغال اخته وجود دارد است.

آنتی اکسیدان ها برای سلامت ضروری هستند، چون از سلول ها در برابر رادیکال های آزاد دفاع میکنند.

آنتی اکسیدان ها از پوست نیز مراقبت میکنند.

دانه چیا نفخ را از بین میبرد

بعد از خوردن یک غذای تند مقداری از این دانه های مغذی بجوید، چرا؟

چون حاوی مقدار زیادی پتاسیم هستند ( دو برابر مقداری که موز دارد ) که کمک میکند کمتر دچار نفخ شوید

گروه بازرگانی بانی فرآورده های وزرا

کاشت فلفل سیاه در هوای گرم امکان پذیر است.

اگر می خواهید این گیاه را در مناطق سردسیر بکارید، سعی کنید آن را از تابش روزانه آفتاب بهره مند کنید.

ضمن اینکه هوای اطراف این گیاه را مد نظر قرار دهید. در این صورت می توانید ثمر دهی خوبی را از گیاه انتظار داشته باشید. 

فلفل سیاه از ادویه های رایج در کشورهای مختلف است.

طبیعت گرم آن از شرایط کاشت فلفل سیاه خبر می دهد. نواحی گرم و خشک محیط مناسبی برای کاشت این گیاه می باشند.

البته برای پرورش فلفل سیاه بهتر است نحوه آبیاری را نیز در نظر بگیرید. 

اگر می خواهید کاشت گیاه فلفل سیاه را به شکل تجربی در منزل امتحان کنید

و از شکل ارگانیک آن بهره مند شوید، بهتر است آن را در داخل گلدان بکارید.

اگر ساکن منطقه کوهستانی هستید، پرورش گلخانه ای را برای فلفل سیاه رقم بزنید. به گیاه فرصت دهید تا خود را با محیط جدیدش سازگار کند.

این محیط جدید می تواند یاغچه، گلدان یا گلخانه باشد. تقریباً ۹۰ درصد گیاهان به طور طبیعی قابلیت تطبیق با محیط را دارند و فقط در شرایط اضطرار واکنش از خود نشان می دهند.

به عنوان مثال زمانی که دمای هوا بیش از اندازه سرد یا گرم شده و گیاه قادر به تحمل آن نیست.

نکات کاشت فلفل سیاه

نور خورشید یکی از نکات مهم برای پرورش فلفل سیاه است

و این ویژگی قابل حذف شدن نمی باشد.

اگر شما در منطقه ای با زمستان های سرد و تابستان های معتدل هستید، بهتر است در فصل زمستان گیاه را از باغچه به درون منزل هدایت کنید و بدین طریق شرایط زندگی آن را حفظ نمایید.

اگر دمای محیط رشد فلفل سیاه بسیار بالاست، بهتر است نور مستقیم را از آن دریغ کنید و گیاه را در منطقه نیم سایه بگذارید.

مرحله ابتدایی کاشت فلفل سیاه اهمیت زیادی دارد. چون سبب رشد میوه های مطلوبی خواهد شد.

برای ثمردهی گیاهان فلفل محیطی را با دمای ۲۴ تا ۲۹ درجه سانتی گراد در نظر بگیرید.

توجه داشته باشید که این گیاه متعلق به نواحی گرمسیری بوده و دمای مطلوبش حدود ۲۴ تا ۲۹ درجه سانتی گراد می باشد.

دمای زیر ۱۶ درجه سانتی گراد دمای نامطلوبی برای فلفل سیاه است و گیاه در این وضعیت قادر به رشد نخواهد بود.

در صورتی که در منطقه کوهستانی هستید، این کاشت را در منزل انجام دهید.

مکان هایی که از نظر جغرافیایی دمای یک تا ۱۰ درجه سانتی گراد را در فصل زمستان تجربه می کنند، قادر به تکثیر فلفل سیاه هستند.

بنابراین می توانید کشت این گیاه را در باغچه امتحان کنید.

محدوده نگه داری از فلفل سیاه بهتر است در منطقه آفتاب-سایه باشد.

برای پرورش فلفل سیاه به نور غیر مستقیم نیاز دارید.

این نور باید معادل ۶ تا ۸ ساعت باشد.

اگر می خواهید این گیاه را در باغ بکارید، فضایی از سایه و نور را در اختیارش بگذارید. اگر کاشت فلفل سیاه را در گلدان انجام می دهید، این گلدان باید در مجاورت پنجره قرار بگیرد.

در نواحی بدون نور نیز باید این نور را با منابع مصنوعی تامین نماید.

برای پرورش فلفل سیاه به فکر یک داربست حسابی باشید.

گیاه فلفل در رشد خود قدی معادل با ۴ یا ۵ متر دارد.

بنابراین بهتر است فضای لازم برای این رشد را در نظر داشته باشید تا گیاه به خوبی محافظت شود.

برای تهیه داربست دو عدد گودال را در نظر بگیرید. پایه های داربست را در این دو گودال محکم سازید.

بهتر است فاصله این دو گودال در حد ۸ سانتی متر از محل کاشت فلفل سیاه باشد.

فلفل سیاه در سال اول سبک بوده و احتمالاً به شکل معلق نیز دیده می شود اما همزمان با رشد بیشتر سنگین شده و در نتیجه باید داربست مورد نظر محکم باشد.

پرورش فلفل سیاه را در خاک مناسب با زهکشی عالی امتحان کنید.

هدایت آب برای گیاه فلفل سیاه اهمیت زیادی دارد.

قبل از کاشت فلفل سیاه در زمین، یک سوراخ بزرگ حفر نمایید.

داخل این گودال را از آب پر سازید.

آن گاه منتظر جذب و خالی شدن آب داخل گودال باشید.

اگر زمان تخلیه این آب حدود ۱۰ الی ۱۵ دقیقه طول کشید، این موضوع نشان می دهد که خاک از نظر زهکشی وضعیت مطلوبی دارد.

میزان اسیدیته این خاک نیز مهم بوده و بهتر است این میزان بین ۵٫۵ تا ۷ حفظ گردد. برای داشتن خاکی با بافت سبک، از ترکیب خاک لوم یا مخلوط  پیت ماس و کمپوست بهره مند شوید. این ترکیب زهکشی مناسبی را برای گیاه فلفل فراهم خواهد کرد.

برای کاشت فلفل سیاه بذرهای سالم و توپر را از حدود ۲۴ ساعت قبل در آب خیس نمایید.

این موضوع واکنش سریع بذرها را نسبت به مواد داخلی خاک به دنبال دارد. بذرهای خشک از این نظر توانایی ضعیفی دارند. برای خیس کردن بذرهای فلفل از آبی با دمای معتدل(ولرم) کمک بگیرید.

بعد از ۲۴ ساعت خیس خوردن بذرها، برای کاشت آن ها یک چاله با عمق ۶ میلی متر حفر و حالا قلمه یا  بذر فلفل سیاه را داخل خاک بگذارید. خاک را بر روی بذر ریخته و اگر از قلمه برای تکثیر فلفل سیاه استفاده می کنید، قسمت پایه قلمه را با خاک پوشش دهید. این کار باعث تغذیه گیاه خواهد شد.

بذر یا قلمه ها باید به شکل تقریبی حدود ۲٫۵ تا ۵ سانتی متر از یکدیگر فاصله داشته باشند.

بعد از کاشت خاک را مرطوب نمایید. اگر محیط زندگی شما سرد است، بهتر است کشت اولیه فلفل و بالغ شدن آن را در محیط منزل انجام دهید. این کاشت را در یک سینی با عمق ۶ میلی متر امتحان کنید. بذرهای قرار گرفته در سینی باید در حد ۸ سانتی متری یکدیگر جای بگیرند. بذرهای فلفل سیاه پس از سپری شدن ۳۰ روز به زمین اصلی هدایت می گردند.

این سی روز در حیات فلفل سیاه مهم است. محیط نگهداری از فلفل سیاه باید از نظر دمایی گرم و البته رطوبت لازمه را نیز داشته باشد. برای تامین گرمای مورد نیاز رشد گیاه فلفل سیاه, آن ها را در نزدیکی یک منبع گرمازا قرار دهید.

آبیاری

برای آبیاری فلفل سیاه وضعیت خاک را مورد بررسی قرار دهید. برای این کار بهتر است نگاه اجمالی به سطح خاک بیندازید. رطوبت از نیازهای اولیه برای رشد فلفل سیاه می باشد. بنابراین بهتر است این آبیاری هفته ۲ تا سه بار تامین گردد. برای آبیاری به هیچ عنوان از آب سرد استفاده نکنید. چون فلفل سیاه فوق العاده به سرما واکنش نشان می دهد.

کود دهی

بهتر است برای تامین نیازهای گیاه در ماه دو مرتبه دست به کار شوید. این مسئله مقاومت گیاه را به دنبال دارد. یک کود ارگانیک برای تامین نیازهای اساسی گیاه گزینه ای مناسب به حساب می آید. برای بهره مندی از کود به شکل اصولی عمل کنید و میزان استفاده از آن را با توجه به دستور العمل ها در نظر داشته باشید. کودهای مایع نتیجه بهتری برای کاشت فلفل سیاه دارند.

مالچ

ریشه فلفل سیاه خیلی عمیق نیست. به همین خاطر باید مالچ دهی شود. مالچ دهی سبب حفظ و ذخیره رطوبت فلفل سیاه به اندازه ۶ تا ۸ ماه می گردد. مالچ می تواند تعدیل دمایی را برای گیاه رقم بزند. این موضوع در مناطقی با اختلاف دمای بالای شب و روز اهمیت زیادی دارد.

برای مالچ دهی فلفل سیاه از کود، برگ و چمن استفاده می شود. لایه مالچ حدود ۵ تا ۱۰ سانتی متر عمق دارد و این موضوع قدرت جذب گیاه را تحت تاثیر قرار می دهد.

مبارزه با آفات

Lase bug یک آفت معروف برای فلفل سیاه است و از نظر شکلی بدنی مستطیلی دارد. Mealybug این حشره نیز سفید رنگ بوده و دارای پاهایی با اندازه کوچک می باشد. برای بهره مندی از آفت کش ها ابتدا باید نوع آفت روی گیاه را تشخیص دهید. آن گاه روش مربوط به آن را اعمال کنید.

در صورتی که آفت شما از نوع Lase bug باشد، شاهد متمایل شدن رنگ میوه گیاه به سیاه یا قهوه ای هستید. ضمن اینکه میوه فلفل نیز پژمرده می گردد.

اگر آفت شما از نوع Mealy bug باشد، با رشد کم گیاه مواجه می گردید. ضمن اینکه رنگ میوه متمایل به خاکستری خواهد شد و صدمه دیده به نظر خواهد رسید. 

برای کاشت فلفل سیاه آبیاری منظم را در نظر بگیرید.

اگر آبیاری گیاه بیش از اندازه باشد، گیاه پژمرده شده و ریشه پوسیده می شود. آبیاری را با کنترل سطح خاک انجام دهید. اگر برگ های گیاه به شدت پژمرده شده یا به رنگ قهوه ای( یا زرد) دیده می شود، احتمالاً آبیاری گیاه بیش از اندازه بوده است.

برای بهره مندی از فلفل سیاه نیاز به طی کردن دو یا سه سال دارید. ثمردهی گیاه بعد از رشد کامل اتفاق می افتد. البته اگر برای برداشت فلفل عجله دارید، بهتر است نمونه فلفل های کامل شده را در نظر بگیرید. زمانی که فلفل ها از رنگ سبز به رنگ قرمز روشن تغییر می یابند، زمان برداشت آن هاست. توجه داشته باشید که شما فقط باید فلفل های قرمز رنگ را برداشت کنید.

بعد از عملیات برداشت، فلفل های چیده شده را حدود ۷ تا ۹ روز جلوی نور مستقیم خورشید بگذارید تا خشک شوند. فلفل را در فضای بیرون ذخیره نمایید. این کار سبب سیاه شدن رنگ فلفل و استحکام ساختار آن می شود.

فلفل ها را آسیاب یا خرد کنید و این گونه یک ادویه مناسب تهیه کنید. فلفل ها به شکل ۴ ساله قابلیت حفظ و ذخیره سازی دارند.

ضمن اینکه در این مدت دچار تغییر طعم نمی شوند. برای امتحان این طعم می توانید یکی از خوشه های فلفل را خرد نمایید. در این صورت متوجه بوی تند و تازه آن خواهید شد.

گروه بازرگانی بانی فرآورده های وزرا