بایگانی سال 2020

کشت زعفران در ایران در شهر های زیرکشت می شود:

• ترت حیدریه، زاوه (روستای کاریزک ناگهانی)، 

• قاینات (در روستاهای بیهود، فندخت، بهناباد، بیدخت، استند، آبیز، اسپاد، اردکول)،

• فردوس، 

• بشرویه، 

• سرایان و بیرجند در استان خراسان جنوبی 

• شهرستان‌های تربت جام، تایباد، باخرز، گناباد، سبزوار، ششتمد، نیشابور و بجستان، کاشمر، خلیل‌آباد و کوهسرخ در استان خراسان رضوی 

• استان فارس (نطنز) فارس، 
• -کرمان
• – سمنان (شاهرود)،
• –  لرستان، 
• – قزوین، 
• – اردبیل و استان آذربایجان شرقی

پیازچه زعفران در مناطق سردسیر با بارندگی زیاد بسیار بهتر از مناطق گرمسیر عمل می‌آید و کشت می شود و یکی از دلایل اصلی که باعث تمایز زعفران مرغوب از زعفران نامرغوب می‌شود، شرایطِ اقلیمی و آب و هوای آن منطقه است که هرچقدر منطقه سردسیرتر باشد، عملکرد و عیار زعفران بالاتر می‌رود.

زعفران به دلیل طبع گرم آن تا حد زیادی می‌تواند در مقابلِ هوای سرد مقاومت کند، پیاز زعفران در دمای منفی چهل درجه سانتیگراد به رشد عادی خود ادامه می‌دهد و شادابی و نشاط برگ‌ها را کاملاً حفظ می‌کند.

سالیانه نزدیک به 250 تن زعفران در کل جهان تولید و کشت می شود که از این مقدار حدود 230 تن آن متعلق به ایران می باشد. این در حالی است که ایران با تولید سالانه بیش از 90
 درصد زعفران جهان ، مقام اول را از نظر کمیت و کیفیت به خود اختصاص داده است.

کشور یونان با تولید سالیانه حدود 6 تن ، مراکش 4 تن ، کشمیر 3 تن ، اسپانیا حدود 2 تن و ایتالیا یک تن پس از ایران به ترتیب مقام های دوم تا ششم تولید زعفران جهان را دارند .

مطالب مرتبط:

https://vozarasaffron.com/%d8%a7%d8%b1%d8%b2%d8%b4-%d8%ba%d8%b0%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%b2%d8%b9%d9%81%d8%b1%d8%a7%d9%86/

گزارش‌های متنوع متضادی وجود دارند که اولین ظهور زعفران در آسیای شرقی و جنوبی و هند را توصیف می‌کنند.

اولین گزارش‌های تاریخی به ثبت‌های فارسی مربوط می‌شوند.

بسیاری از تحقیقات نشان می‌دهند که زعفران به همراه سایر ادویه‌ها، برای اولین بار، توسط حاکمان ایرانی در هند گسترش یافت تا باغ‌ها و پارک‌های تازه تأسیس را پر کند.

آنان این کار را با کاشت زعفران در سراسر امپراتوری ایران انجام دادند.

 سپس فنقی‌ها در قرن ۶ام قبل از میلاد، از طریق راه‌های تجاری گسترده، شروع به فروش زعفران کشمیری کردند.

زعفران کشمیری برای درمان سودا و رنگ پارچه به کار رفت.

از سوی دیگر، افسانه سنتی کشمیری بیان می‌کند که زعفران برای اولین‌بار در قرن ۱۱ام و ۱۲ام میلادی رسیده‌است،

زمانی که دو مرتاض صوفی خارجی، به نام‌های خواجه مسعود والی و شریف‌الدین، به کشمیر رسیدند.

صوفیان، مریض شدند، و برای درمان بیماری خود، از رئیس قبیله تقاضای کمک کردند.

پس از بهبودی، به منظور تشکر از رئیس قبیله، یک شیشه زعفران به او عطا نمودند.

تا به امروز، سالانه برای بزرگداشت آن دو مرد مقدس، در آغاز فصل کشت زعفران در اواخر پاییز، پیش‌کش‌هایی هدیه می‌کنند.

در روستای پامپوره در هند، برای این دو صوفی، آرامگاه گنبدی‌شکل ایجاد کرده‌اند، که گنبدی طلایی دارد.

با این وجود، شاعر کشمیری، محمد یوسف تنگ این موضوع را انکار می‌کند.

او می‌گوید کشمیری‌ها برای بیش از دو هزاره، زعفران کشت‌شده داشتند.

در حقیقت، در تصاویر هندوی تانتریک کشمیری به این کشت‌های باستانی اشاره شده‌است. 

گزارش‌های بودایی چین باستان، موارد دیگری را از رسیدن زعفران به هند بیان می‌کنند. 

 طبق افسانه‌ها، یک مبلغ بودایی هندی به نام “مادهیانتیکاً در قرن ۵ام قبل از میلاد به کشمیر فرستاده شد.

او با رسیدن به کشمیر، اولین برداشت زعفران را مشاهده کرد. 

از آن به بعد، استفاده از زعفران در شبه‌قاره هند گسترش یافت.

علاوه بر استفاده در غذا، زعفران در آب خیس می‌خورد و برای رنگ‌رزی پارچه به کار می‌رفت.

عشق به این پارچه سبب شد که اندکی بعد از مرگ گوتاما بودا، راهبان همراه او، رنگ زعفرانی را به عنوان رنگ رسمی لباس و پوشش بودایی معرفی کنند.

برخی مورخان معتقدند، زعفران از طریق مهاجمان مغولی و از راه ایران وارد چین شد.

در متون پزشکی چینی باستان به زعفران اشاره شده است، از جمله کتاب دارویی «گیاه بزرگ»، کتابی که به سال ۱۶۰۰ قبل از میلاد باز می‌گردد (و به دودمان شانگ نسبت داده می‌شود)، و در آن برای بیماری‌های متنوع، هزاران روش درمان گیاهی ذکر شده‌است.

تا قرن سوم میلادی، اشاراتی مبنی بر کشمیری بودن زعفران‌های موجود در چین دیده می‌شود.

محقق پزشکی چینی، وان زن، نوشته است «زیستگاه زعفران در کشمیر است، جایی که مردم در اصل آن را برای اهدا به بودا کشت می‌کنند.»

وان اشاره می‌کند که در زمانش چه استفاده‌هایی از زعفران رایج بود: «گل زعفران بعد از چند روز پژمرده می‌شود و سپس زعفران حاصل می‌گردد.

ارزش آن به رنگ زرد یک‌پارچه‌اش بستگی دارد. می‌توان از آن در شراب استفاده کرد.» 

در عصر مدرن، با توجه به تلاش‌های اتحادیه اروپا و بریتانیا، کشت زعفران به افغانستان نیز رسیده‌است.

آنان سعی می‌کنند در میان کشاورزان فقیر افغان، به جای کشت پر سود و غیرقانونی تریاک، کشت زعفران را ترویج دهند. 

آنان با توجه به آب‌وهوای گرم و نیمه‌خشک افغانستان، تأکید دارند که این مکان برای پرورش زعفران مناسب است.

هر دوازده سال، مجسمه گوماتاریا به دست هزاران مرید، با زعفران غسل داده می‌شود.

مطالب مرتبط:https://vozarasaffron.com/%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%ae%da%86%d9%87-%d8%b2%d8%b9%d9%81%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%b4%d8%ae%d8%a7%d9%88%d8%b1-%d9%85%db%8c%d8%a7%d9%86%d9%87-%d9%88-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%b3%d8%a7%d9%84/

امروز رنگ‌دانه‌های زعفرانی در نقاشی‌های پیشاتاریخی یافت می‌شود که ۵۰ هزار سال قبل در غارهای عراق کنونی، و شمال غرب امپراتوری ایران ایجاد شده‌اند و جانوران را به تصویر می‌کشند.

سومریان در داروها و معجون جادویی از زعفران به عنوان ماده اصلی استفاده می‌کردند.

سومریان زعفران را کشت نمی‌کردند.

آن‌ها زعفران را از میان گل‌های وحشی جمع‌آوری می‌نمودند.

آن ها معتقد بودند که نیروی الهی به تنهایی قادر به تأمین ویژگی دارویی زعفران می‌باشد.

شواهدی نشان می‌دهند که تا قبل از کشت زعفران در کاخ مینوآن کرت، که در هزاره دوم ق.م به اوج رسید، تجارت راه دور زعفران رواج داشت.

۳۰۰۰ سال قبل، در تنخ عبری، زعفران به عنوان ادویه خوش‌بو مورد تمجید قرار گرفته‌است.

در ایران باستان، در قرن ۱۰ام قبل از میلاد، در شهرهای دربند (روسیه) و اصفهان، زعفران کشت می‌شد.

رشته‌های زعفران ایرانی با فرش‌های سلطنتی و کفن مردگان آمیخته شده‌است.

در ایران باستان نمازگزاران از زعفران به عنوان پیشکش برای خدا، و به عنوان رنگ زرد درخشان، عطر، و دارو استفاده می‌کردند.

بنابرین، رشته‌های زعفران در سراسر خوابگاه پخش و برای درمان سودا، با چای داغ مخلوط می‌شد.

در حقیقت،بیگانگان مظنون بودند که استفاده ایرانیان از رشته‌های زعفران در چای و غذا، جنبه اعتیادآوری و تحریک جنسی دارد.

این ترس‌ها افزایش یافت و سبب شد که گردشگران و مسافران از مصرف غذاهای دارای زعفران در ایران پرهیز کنند.

به علاوه، از محلول آبی حاصل از زعفران ایرانی با گیاه صندل، برای شست‌وشوی بدن بعد از کار سخت و در زیر آفتاب سوزان ایرانی استفاده می‌شد.

سال ها، زعفران ایرانی به‌طور گسترده توسط اسکندر و ارتشش مورد استفاده قرار گرفت.

آن‌ها زعفران را با چای مخلوط می‌کردند و برنج زعفرانی می‌خوردند.

اسکندر، شخصا، پیروی کوروش بزرگ، از زعفران برای استحمام استفاده می‌کرد.

او همانند کوروش معتقد بود که زعفران زخم‌ها را درمان می‌کند، و با نتیجه گرفتن از این روش، ایمانش به زعفران افزایش یافت.

او حتی استحمام زعفرانی را به مردان خود نیز پیش‌نهاد کرد.

سربازان یونانی، با مشاهده فواید درمانی زعفران، پس از بازگشت به مقدونیه، به استفاده از آن تا سال ها ادامه دادند.

کشت زعفران به ترکیه امروزی نیز رسیده بود، آن‌ها به‌طور متمرکز، زعفران را در شمال شهر سافران‌بولو کشت می‌کردند

این مکان اکنون نیز به خاطر فستیوال‌های سالانه کشت زعفران مشهور است.

مطالب مرتبط:

https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87_%D8%B2%D8%B9%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86

https://vozarasaffron.com/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%D8%B2%D8%B9%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%B3%D9%85%DB%8C%D9%86%D9%88%D8%B3%DB%8C%E2%80%8C%D9%87%D8%A7-%D9%88-%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%82-%D9%85/